نخستین محور این سناریو، تلاش برای ایجاد شکافهای مذهبی است. دشمن با بزرگنمایی اختلافات جزئی، سعی دارد با دوقطبیسازی کاذب میان جامعه اهل سنت و شیعیان، انسجام ملی را در استانهای سیستان و بلوچستان ،بوشهر،بندرعباس هدف قرار دهد.
در گام دوم، با هدف قرار دادن «سرمایه اجتماعی»، دستگاه تبلیغاتی غرب سعی دارد با القای تبعیض، اینگونه وانمود کند که حاکمیت مرکزی توجهی به توسعه این خطهها ندارد؛ در حالی که پروژههای عظیم توسعهای در این مناطق، گواهی بر استراتژی کلان توسعه متوازن است.
بازی روانی رسانههای معاند در این راستا بر دو پایه استوار است:
اول، ایجاد حس ناامنی برای فراری دادن سرمایهگذاران از قطبهای اقتصادی مانند بوشهر و بندرعباس، و دوم، تلاش برای تضعیف وحدت ملی از طریق بازنمایی دروغین محرومیتها. دشمن بهخوبی میداند که خوزستان، بوشهر، هرمزگان و سیستانوبلوچستان ستون فقرات اقتصاد و امنیت ملی ایران هستند.
بنابراین، با تکیه بر جنگ روایتها، سعی در برهمزدن تمرکز حاکمیت و ایجاد تنشهای داخلی دارد.
هوشیاری مردم غیور این مناطق در برابر توطئههای تفرقهافکنانه و درک صحیح از اهمیت جایگاه ژئوپلیتیک جنوب، مهمترین سد در برابر این تهدیدات است. وحدت اقوام و مذاهب در این پهنه، نه یک شعار، بلکه واقعیت ملموسی است که محاسبات دشمن را در تهاجم ترکیبی به شکست کشانده است.
اهمیت رسانه ملی در این وقایع:
رسانه ملی در جنگ اخیر دو مأموریت کلیدی را عهد ه دار است.:
اول، خنثیسازی القای «بیاهمیتی جنوب» برای پایتخت
با پوشش مستمر از آمادگی و امنیت کامل در تهران، و دوم، نمایش همبستگی ملی با برجستهسازی هماهنگی بین نیروهای مسلح در سراسر کشور.
این رسانه با برجسته کردن پیامهای فرماندهان درباره یکپارچگی دفاعی ایران، توهم جدایی امنیتی جنوب از پایتخت را بیاثر کند و با انعکاس آرامش و اقتدار در تهران، اعتماد عمومی را در بحبوحه حملات روانی دشمن حفظ نماید.
